Vroem vroem!

Eindelijk heb ik hem dan! Mijn rijbewijs! Ongelooflijk hoeveel teleurstellingen ik eerst heb moeten doorstaan voor dat roze kaartje. Na drie keer van rijschool te zijn veranderd, is het me dan eindelijk gelukt.

Ik was geen natuurtalent wat betreft autorijden. Daar kwam ik al snel genoeg achter. De eerste keer dat ik was gezakt voor mijn rijexamen vond ik nog niet zo heel erg. Het was ook terecht. Ik had niet goed om me heen gekeken. Ik dacht: ?Dit is ook de eerste keer, ik haal het de volgende keer wel. Ik besloot bij iemand anders rijlessen te nemen.

De tweede keer zakte ik weer voor het examen. Dit keer voelde ik me meer teleurgesteld dan de eerste keer. Ondanks het grote glas suikerwater, was ik erg zenuwachtig tijdens het examen. Ook dit keer dacht ik: ‘Dit is de eerste keer bij een andere rijschool. De volgende keer haal ik het wel’. Mijn broer en zus hadden er immers ook drie keer over gedaan voor zij hun rijbewijs haalde. Misschien moest ik me ook maar aansluiten bij die traditie. En ze zeggen altijd: ‘Driemaal is scheepsrecht’.

Dus ik ging, na een glas suikerwater, vol goede hoop op naar het derde rijexamen. Het moment nadat je afgereden hebt, en jij en de examinator zonder iets te zeggen uit de auto stappen en teruglopen naar de tafels om dan vervolgens de uitslag aan te horen, was elke keer weer zenuwslopend. Weer kreeg ik het teleurstellende nieuws. Gezakt! Ik vond het dit keer niet zo terecht. De examinator vond dat ik te snel optrok bij een stoplicht en dat ik eerder op de snelweg had moeten inhalen (waarbij ik en de auto die ik moest inhalen de enige bestuurders op de weg waren). Het waren telkens kleine dingen. Ik vond het autorijden en CBR opeens stuk minder leuk.

De vierde keer, met lood in mijn schoenen stapte de auto in om een examen af te leggen. Ik vond dat ik goed had gereden. Maar ook dit keer stond het geluk niet aan mijn zijde. Ik vond het heel onterecht wat ik hoorde. Waar ik eerder te horen had gekregen dat ik te snel had opgetrokken bij een stoplicht, kreeg ik te horen dat ik dit keer te langzaam had opgetrokken! Hoe verzinnen ze het! Had ik dan telkens geen geluk met de examinators? Of moest het zo zijn dat ik mijn rijbewijs niet mocht halen?

Ik stopte na het vierde examen met lessen. Dat had verschillende redenen. Ten eerste zou ik twee maanden naar het buitenland gaan. Tegen de tijd dat ik terugkwam, zou mijn theoriecertificaat verlopen zijn. Ten tweede was er geen plek meer om voor mijn reis een staatsexamen te doen. In mijn omgeving zat alles vol. Ten derde zou ik na de reis beginnen met een nieuwe opleiding. Dat had voor mij prioriteit en ik had besloten om daarin te investeren. Het rijden had me al te veel gekost. Aan de ene kant vond ik het zonde, maar aan de andere kant was de hoop ook gevlogen.

Tweeëneenhalf jaar later. Ik vond het tijd om weer te beginnen, ditmaal bij een andere rijschool. Ik had niet veel rijlessen nodig volgens de rij-instructeur. Ik was verbaasd om dat te horen, aangezien ik erg gespannen achter het stuur zat en ik vond dat er van alles misging. Ik werd al zenuwachtig toen ik te horen kreeg dat ik al binnenkort een staatsexamen mocht doen.

Toevallig had ik net in een tijdschrift gelezen dat als je iets wilt, dat je het ook kan krijgen. Het moet vanuit je hart komen en het universum zorgt ervoor dat jij het krijgt. Het enige wat je moet doen is jouw wens positief formuleren en zelfverzekerd hardop zeggen. Een dag voor het examen stond ik dus voor de spiegel en zei: ‘Morgen heb ik mijn rijbewijs’. Na dit een aantal keren hardop gezegd te hebben, voelde ik mij vreemd genoeg al wat zekerder van mijn zaak.

De dag van het staatsexamen. ‘Oei een vrouw als examinator’, dacht ik even. Maar ze bleek erg aardig en stelde me op me gemak. Ze vertelde me dat ze niet lette op kleine schoonheidsfoutjes, zoals CBR dat streng doet, maar dat het er vooral om ging of ik veilig kon rijden. Ze was niet zo bekend in de omgeving waar ik moest rijden. Ze had een route op papier uitgestippeld en mijn rij-instructeur moest mij vertellen welke kant ik op moest gaan. Dat was al anders dan normaal! De examinator en de rij-instructeur waren druk met elkaar aan het praten over de route. Goed, dat leidde mooi een beetje af! Het examen duurde bijna een uur. En ik hoefde de snelweg niet eens op! Toen ik klaar was met rijden vertelde ze me in de auto dat ik geslaagd was! Ik kon mijn oren niet geloven. Bedankt universum!

Iedereen die in hetzelfde schuitje zit, geef niet op! Blijf hopen en blijf rijden. Er komt een dag dat je het ook haalt!