Heftig verhaal: ‘Er gingen naaktfoto’s van mijzelf rond’

Girlscene.nl gaat over fashion en beauty, allerlei happy dingen in het leven. Helaas maak je soms ook minder leuke dingen mee. Want vervelende en heftige dingen horen jammer genoeg ook bij het leven. Sommige meiden hebben wel iets heel heftigs meegemaakt en willen hun verhaal graag met jullie delen. Deze keer: een meisje dat een poging deed tot zelfmoord.

Wil jij ook graag jouw heftige verhaal delen op Girlscene? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar info@girlscene.nl onder vermelding van: ‘Heftig verhaal’.

Ten eerste wil ik even kort vertellen wat er is gebeurd, voordat ik aan mijn verhaal begin. Ik heb namelijk al heel wat meegemaakt. Ik had een eetprobleem, beschadigde mijzelf en er gingen naaktfoto’s van mij rond. Ik sprak teveel over mijn problemen tegen mensen die ik eigenlijk niet had moeten vertrouwen, ik loog tegen mijn ouders en ik sprak stiekem met een internetvriendin af. Dit bleek helaas geen echte vriendin te zijn.

21 januari 2016
De dag dat alles veranderde. De dag dat ik besloot dat het genoeg was, ik wilde niet meer verder leven…

Het was half negen, ik zat op mijn kamer met m’n telefoon en muziek op. Ik zat nog een half uurtje te appen met een vriendin. Mijn andere vriendin was niet online. We praten over wat we samen hadden gedaan. De tijd vloog voorbij en voor ik het wist was het 21:00 uur. Ik zei ze voor de laatste keer gedag en sloot mijn mobiel. Ik ging mijn pyjama aan doen en mijn tanden poetsen, net als elke normale dag, maar deze dag was anders. Deze dag was de dag dat ik eindelijk besloot het waar te maken waar ik al zolang over na had gedacht, ik had het al weken van te voren gepland en nu was het eindelijk zo ver. Ik zou eindelijk, na al die jaren vol verdriet, moeilijkheden, problemen en pijn, vrijheid krijgen.

Toen ik klaar was liep ik naar beneden, deed mijn mobiel in de oplader zei mijn ouders gedag en liep naar boven om te gaan ‘slapen’. Ik pakte de pillen uit mijn bureau en het flesje water zette ik neer. Ook pakte ik mijn afscheidsbrief. De pillen deed ik in het zakje van mijn Minion knuffel. Ik wachtte nog heel even, maar ging rechtop zitten en pakte het zakje met pillen. Ik pakte mijn water flesje en begon er een te slikken. Daarna nog een en ik wilde meer slikken maar ik weet niet meer hoeveel ik heb genomen. Het kunnen er meer zijn, het kunnen er minder zijn. Ik weet nog dat een stem in mij zei dat als ik niet meer ging slikken, dat ik spijt ging krijgen. Op een gegeven moment kon ik niet meer slikken, of het kon wel, maar ik moest het met twee slokken water doen. Ik stopte en zette mijn fles water terug en ging liggen. Afscheidsbrief in mijn hand, knuffels tegen me aan.

Eerst gebeurde er niks, maar langzaam voelde ik dat het begon te werken, kreeg het warmer en ik zag de lichtjes van mijn computer dansen. Mijn ogen tripten best wel erg en mijn mond begon te trillen net als mijn ogen. Ik begon heel veel te zweten en had zoveel dorst, maar dwong mezelf niet op te staan en vooral niet te drinken. Ik weet nog dat ik op wilde staan om alles tegen mijn moeder te zeggen. Hoe rot ik me voelde, wat ik had gedaan, maar ik kon het niet, ik mocht het niet van mezelf. Ik moest sterk blijven! Het moest lukken! Ik lag nog steeds in bed, maar opeens hoorde ik mijn vader binnen komen en vragen of ik even mee naar beneden wilde komen. Waarom weet ik niet, maar ik stond op en liep mee. Of tenminste, dat probeerde ik. Ik kon niet meer goed lopen, dus mijn vader pakte mijn, koude, zweterige hand vast en we liepen de trap af. Toen we beneden waren gingen we op de bank zitten en vroeg mijn vader wat er aan de hand was. Waarom, ik heb geen idee, maar ik vertelde het meteen. Hoe ik het vertelde weet ik niet meer. Mijn vader haalde mijn moeder uit bed die met schrik in haar ogen vroeg wat er aan de hand was. Mijn vader vertelde het en mijn moeder had tranen in haar ogen. Mijn vader belde de eerste hulp en vroeg of er een ambulance moest komen of dat mijn vader mij kon brengen. Mijn vader kon mij brengen, dus ik liep met mijn moeder naar boven om me om te kleden. Ik zweette helemaal en was klam en toen we klaar waren liepen we naar beneden, mijn moeder had mijn hand vast.

Mijn vader zette de auto voor neer, zodat ik meteen kon instappen. Toen ik in de auto zat, reden we naar het AMC. Ik kan me bijna niks meer van die rit herinneren. We kwamen aan bij het AMC en mijn vader stapte uit, ik wilde ook uitstappen, maar mijn benen deden zo raar. Ik kon niet meer alleen normaal lopen, dus mijn vader hielp me naar binnen. Er was bijna niemand en we gingen zitten bij de afspraken balie. Ik weet dat stuk niet meer precies, maar de mevrouw vroeg wie ik was en ik kon nog wel antwoord geven. Even later kwam er een man aan en we liepen met hem mee. We gingen een kamer in en de meneer zei dat ik kon gaan liggen. Ik ging half zitten en de meneer pakte mijn benen en legde die op de bank. Hij vroeg wat voor soort xtc ik had geslikt en ik legde het uit. Hij gooide wat in de prullenbak en ik schrok zo erg. Het was zo`n hard geluid voor mij. Ik zag mijn vader verbaasd naar mij kijken. Er kwam nog een andere meneer aan. Vanaf dat moment weet ik het niet meer. Ik hoorde alleen iets van ‘middeltje zodat de xtc sneller uit werkt’. Van de rest weet ik niet meer wat er toen gebeurde. Wat ik me als eerst weer kan herinneren is dat ik zit in een soort achtbaan en de deur ging open en de achtbaan ging naar buiten. Ik zag zoveel dingen, maar ik vond het allemaal normaal. Ik had niet door dat ik de enige was die dat allemaal zag. Alles kwam naar me toe, ik dacht dat ik het kon aanraken, maar dat was blijkbaar niet zo. Ik dacht hele rare dingen zoals dat de verpleegsters mij probeerde te vergiftigen. Het was achter af gezien zo raar en onrealistisch, maar ik vond het toen realistisch. 

Het werd eindelijk ochtend, het poppetje zag ik niet meer. Ik zag dat het een gordijn was. Er was een verpleegster naast mij en ik zat vast aan allemaal slangetjes. Ik had ook iets in mijn neus, een infuus geloof ik. Ik moest nog een nachtje in het ziekenhuis blijven, maar werd over geplaats die dag naar het Kinder Emma Ziekenhuis. Die ene vrouw hielp me eerst alle slangetjes van me te verwijderen, toen zag ik dat ik dat er een tekst om mijn arm was geschreven. Blijkbaar hadden de verpleegsters een fout gemaakt, maar het was niks schadelijks. Ik weet nog dat ik ze hoorde praten over nieren die misschien niet meer zouden werken, maar gelukkig bleek dat niet zo te zijn. Wat wel zo was, was dat mijn been nog de hele tijd bewoog, en ik weet nog dat ik mijn rechter been niet meer omhoog kreeg. Vanaf dat moment werd ik erg bang. Ik dacht dat ik eeuwig verlamd zou raken aan dat been… Het was allemaal zo raar, mijn hersen waren zo aangetast door die pillen. Er kwamen nog een man en een vrouw binnen, die ging bloed afnemen, en daar mee bepaalde ze of ik naar huis mocht of nog een nachtje moest blijven. Ik moest nog een nacht blijven. Mijn moeder ging even wat eten halen en toen tripte ik helemaal. Ik zag een heel eng monster vanuit buiten steeds dichter op me afkomen, ik zag een schaduw van het monster boven in de hoek van de kamer, ik zag een soort wasmachine. Ik weet niet hoe je dit uitlegt, maar alles wat ik net opnoemde paste perfect in het plaatje. Ik was erg bang. Het liefst wilde ik schreeuwen en huilen, maar ik bleef sterk. 

Uiteindelijk mocht ik die dag erop naar huis. In de avond ging mijn vader ergens hardlopen dus was alleen met mijn moeder. Ik ging vroeg slapen, maar zag nog een paar dingen, dus durfde niet. Heb het nog best lang volgehouden, maar toen hield ik het niet meer, en ben ik naar beneden gegaan. Naar mijn moeder. Ze zat tv te kijken en ik lag tegen haar aan. We aten en dronken nog wat, maar toen het was afgelopen,  gingen we naar bed. Ik vond het nog steeds heel eng, maar mijn moeder liet de deur open toen we gingen slapen.  De dagen erna waren ook nog moeilijk, maar het ging steeds beter. Er was een keer dat ik een soort schok door mijn hoofd kreeg, maar daarna ging alles weer zoals voorheen.

Wat ik aan jullie mee wil geven, is dat hoe slecht het ook met je gaat, hou vol en blijf vechten. Alsjeblieft maak geen einde aan je leven. Het lijkt misschien de enige oplossing, maar geloof mij, er is echt wel een andere oplossing, vraag om hulp, het is niet stom, het is het beste wat je kan doen! Blijf volhouden, blijf geloven in je zelf en blijf dromen en werken aan een mooiere toekomst!

Powered by: GirlScene.nl