|
Dysfagie, ook wel
slikstoornissen genoemd, wordt vaak gedefinieerd als: "moeilijkheden
of ongemak bij het slikken. Het komt voor bij mensen van allerlei leeftijden,
maar vooral bij ouderen. Het lukt deze mensen dan ook niet om voldoende
voeding binnen te krijgen, omdat iemand zich telkens verslikt. Eten
en drinken wordt niet meer als iets gezelligs gezien, maar meer als
iets ongemakkelijks en lastigs.
Meestal gaat dysfagie samen met bepaalde ziektebeelden. Gevolgen van slikstoornissen
zijn ondervoeding, slechte eetlust en gewichtsverlies. Mensen kunnen in een
neerwaardse spiraal komen. Ze verslikken zich, zijn bang zich de volgende keer
weer te verslikken en verliezen hun eetlust. De verschijnselen van slikstoornissen
kunnen vari?ren van lichte problemen tot helemaal niet meer kunnen slikken.
Silkken doen we vaak zonder dat we er bij nadenken. Je slikt per dag ongeveer
3000 keer om te eten, drinken en om slijm af te voeren. Als er dus slikproblemen
zijn, kunnen deze erg vaak per dag voor komen, en grote problemen geven.
Hoe worden slikstoornissen vastgesteld?
Bij opname en tijdens verblijf in een instelling kunnen slikproblemen worden
herkend door de verpleeghuisarts. Ook verzorgenden spelen een belangrijke rol
in het opmerken van slikproblemen. Door goed op te letten bij de maaltijden
en bij drinken of eten tussendoor kunnen de problemen met voeding en slikken
worden waargenomen.
De kenmerken van slikproblemen:
- De stem van de bewoner klinkt anders
- Snel moe bij eten of drinken
- Geen zin in eten en drinken
- Kauwen of slikken doet pijn
- Bewoner eet alleen pap
- Langzaam eten
- Snel en veel afvallen
- Eten en drinken loopt uit de mond weg
- Hoesten tijdens eten en drinken.
Als vermoed wordt dat een bewoner slikproblemen heeft kan de arts verwijzen
naar de logopedist of dietist. Zij doen gericht onderzoek naar slikproblemen.
Wat te doen als iemand zich verslikt?
Waar mensen met slikklachten zijn moet de omgeving worden ingelicht. Er bestaat
grote kans op stikken als er een stukje voedsel of wat vocht in de longen schiet.
Als dit gebeurt gaat de patiënt erg hoesten om het stukje uit de luchtpijp
proberen te krijgen.
Dit is een gevaarlijke situatie. In dit geval zijn er speciale posters die
opgehangen kunnen worden. Hierop staat precies beschreven hoe de omgeving kan
reageren als iemand zich verslikt. Een paar punten:
- Weghalen van de voedselbrok
Druk met de vingers op de onderkin, zodat de mond zo wijd mogelijk openstaat.
Haal een eventueel loszittend kunstgebit uit de mond. Probeer nu met de middelvinger
achterin de keel de voedselbrok te voelen en deze met de vinger uit de keel
te "vissen".
- Slaan tussen de schouders
Laat de bewoner zittend of staand voorover buigen, zodat het hoofd lager hangt
dan de schouders. Sla met vlakke hand een paar keer krachtig tussen de schouderbladen,
totdat de voedselbrok los komt.
- BIJ NOODGEVALLEN: Greep van Heimlich.
- Blijf rustig
- Waarschuw een arts
Op de poster staat ook ge?llustreerd hoe de greep van Heimlich in z'n
werk gaat. Hierdoor zijn mensen misschien minder bang om deze greep uit te
voeren.
Extra tips voor de voeding van mensen met slikklachten
Zure voedingsmiddelen zoals appelmoes, ananassap en citroenlimonade werken
positief op de slikreflex.
Als er zoetigheden gebruikt worden, wordt er extra speeksel geproduceerd. Dit
is niet gunstig voor de patient.
Vaak verslikken patienten zich eerder in grote happen dan in kleine hapjes.
Het gebruiken van een kleine lepel kan ook goed helpen.
Mensen met slikklachten kunnen beter koude producten gebruiken dan warme. Koude
producten stuimuleren de sesibiliteit in de mond en zorgen voor een betere verloop
van de slikbeweging.
Tijdens de warme maaltijd kan bijvoorbeeld een glas koud water gedronken worden.
Bij verhoogde speekselproductie moet de patient vaak leren het speeksel bewust
door te slikken. Er zijn ook bepaalde geneesmiddelen die een overmatige speekselproductie
remmen.
Zure voedingsmiddelen zoals vruchtensap en vruchtenpuree stimuleren de productie
van dun helder speeksel. Kamillethee en koolzuurhoudende dranken bevorderen
het oplossen van taai speeksel.
De omgeving moet de patient niet haasten bij het eten en drinken. |